Αρκετά έντονο παράδειγμα της αυξανόμενης παρουσίας του Ελληνισμού αποτελεί η φετεινή Χριστουγεννιάτικη γιορτή του σχολείου που πηγαίνουν τα παιδιά μου, η οποία έκλεισε με ένα ομαδικό συρτάκι που χόρεψαν 2 τάξεις του σχολείου, μετά από πρωτοβουλία της δασκάλας μουσικής σε συνεργασία με τις δύο συζύγους, την δική μου και του αδελφού μου. Η εκδήλωση αυτή του σχολείου έχει την μορφή ενός μεγάλου πικ-νικ για τις οικογένειες των παιδιών, κατα το οποίο παρουσιάζουν κάποιους χορούς και τραγούδια. Κατα γενική ομολογία, το συρτάκι ήταν το καλύτερο κομμάτι της εκδήλωσης και μας έκανε να αισθανθούμε τόσο περήφανοι που πάνω από 500 άνθρωποι αναγνώρισαν και συμμετείχαν στο χορό των παιδιών χτυπώντας παλαμάκια και χορεύοντας. Άραγε υπάρχει άλλος χορός ή γενικώς ρυθμός, που θα αναγνωριστεί και θα ξεσηκώσει ανθρώπους διαφόρων εθνοτήτων και πολιτισμών, όπως το πασίγνωστο συρτάκι του Ζορμπα; Δεν έχω απάντηση, αλλά δέχομαι σχόλια και υποδείξεις!Στο διάστημα που απουσίασα από αυτό το Blog όμως συνέβησαν και αρκετά γεγονότα, άλλα ευχάριστα και άλλα δυσάρεστα, όπως άλλωστε συμβαίνει πάντα στη ζωή. Με πρωτοβουλία της Αρχιεπισκοπής του Wellington, επισκεύθηκε την κοινότητά μας ο Πατέρας Γερβάσιος, ένας μοναχός που έχει αφιερώσει την ζωή του στην βοήθεια φυλακισμένων και μαζί του μας επισκεύθηκε ένα συνεργείο της ET3, από την εκπομπή "Αληθινά Σενάρια". Η εκπομπή αυτή λοιπόν μας αφιέρωσε 2 επεισόδια, κάτι ιδιέταιρα τιμιτικό και κάτι που έκανε όλους τους γνωστούς μας στην Ελλάδα να χαρούν, γνωρίζοντας την καθημερινότητά μας και τις προσωπικές ιστορίες φίλων και γνωστών. Θα έβαζα εδώ ένα link παραπομπής στην εκπομπή, αλλά από ότι φαίνεται η πρώην ΕΡΤ δεν έχει καταφέρει να βρει το δρόμο της ακόμα... πονεμένη ιστορία...
Εύχομαι ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ σε όλους (είναι 23/12/2013 σήμερα) και ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!
