Τέρμα το διάλλειμα

Άργησα, αλλά υπήρχε λόγος.
Μέρος δεύτερο λοιπόν, καθυστερημένο. Ο λόγος; Ταξιδέψαμε στην Ελλάδα για πέντε εβδομάδες και η επιστροφή ήταν αρκετά δύσκολη, χρονοβόρα και πάνω από όλα κουραστική για όλους μας. Η διαδρομή Αθήνα - Παρίσι - Χόνκ Κόνγκ - Auckland μας εξάντλησε, αλλά η κυριότερη δυσκολία ήταν η επιστροφή στην καθημερινότητα μετά από 5 εβδομάδες διακοπών.


Ας πάμε όμως πίσω στην αρχή της ιστορίας μας στην Νέα Ζηλανδία...
Είχαμε μείνει στην ημέρα που αποχαιρετούσαμε την Ελλάδα μέσα από το φινιστρίνι του Airbus της Singapore Airlines. Δυνατότερη μνήμη της στιγμής, η στιγμή της απογείωσης. Με την Γεωργία κρατιόμασταν χέρι χέρι, αντικρυστά στον διάδρομο, τα παιδιά μοιρασμένα δίπλα μας και μόλις φτάσαμε σε ασφαλές ύψος, η αεροσυνοδός ήρθε να μας προσφέρει χαρτομάντηλα, βλέποντας την ψυχολογική μας φόρτιση, μια και καθόταν ακριβώς μπροστά μας όλη αυτή την ώρα. Μια από αυτές τις στιγμές που σου μένουν αποτυπωμένες για όλη σου την ζωη...
Το ταξίδι κατα τα άλλα ήταν εύκολο.
Έχοντας συγγενείς εδώ, η άφιξη στο Auckland ήταν εξίσου εύκολη και λίγο διέφερε από όλες τις φορές που έιχαμε έρθει στην Νέα Ζηλανδία για διακοπές. Αν και αυτή η πτήση φτάνει τα μεσάνυχτα, ήταν όλοι οι συγγενείς στο αεροδρόμιο και μας περίμεναν.
Πρώτος τόπος διαμονής, το σπίτι του θείου.
Ένας από τους θείους μου είναι εργένης και είχε την εξαιρετική καλoσύνη να μας παραχωρήσει το σπίτι του για όσο διάστημα θα χρειαζόταν μέχρι να τακτοποιηθούμε, ενώ αυτός μετακόμισε σε έναν άλλο θείο. Θεωρώ ότι είμασταν πολύ τυχεροί που είχαμε αυτή την δυνατότητα, καθώς μπορέσαμε να μπούμε αμέσως σε μια ρουτίνα, κάτι πολύ βασικό όταν έχεις 3 παιδιά, ένα από τα οποία μόλις 9 μηνών.

Πρώτο πράγμα που χρειάζεσαι όταν πάς σε ένα καινούργιο μέρος είναι φυσικά το μεταφορικό. Ειδικά στο Auckland, μια πολύ μεγάλη πόλη που τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν εξυπηρετούν ιδιαίτερα για μετακινήσεις πλήν των προαστίων πρός το κέντρο. Είχα φροντίσει να κάνω ένα ταξίδι "προετοιμασίας" τον Νοέμβριο του 2009 κατά το οποίο αγόρασα ένα οικογενειακό αυτοκίνητο, ένα Toyota Ipsum 2400 κυβικά (Avensis Verso θα το έλεγαν νομίζω στην Ελλάδα). Μεταχειρισμένο, εισαγωγή από Ιαπωνία, και το κόστος περίπου $15000, δηλαδή 7.500€ περίπου την εποχή εκείνη. Όταν λένε μεταχειρισμένο απο Ιαπωνία, εννούν ότι κοσμητικά είναι σαν καινούργιο και έχει λιγότερα από 100.000 χλμ. Σαν καινούργιο δηλαδή. Και φυσικά δεν υπάρχουν τεκμήρια και τέτοια πράγματα στα αυτοκίνητα. Η μεταβίβαση μπορεί να γίνει στο ταχυδρομείο ή σε άλλα εξουσιοδοτημένα μερη (AA, VTNZ) ή ακόμη και online (σε αυτή τη σελίδα) και κοστίζει $9.41. Το συγκεκριμένο αυτοκίνητο, επειδή ήταν νέα εισαγωγή χρειαζόταν να του βγάλουμε πινακίδες, κάτι που έγινε στην VTNZ, μια ιδιωτική εταιρία που δρά σαν πράκτορας του υπουργείου συγκοινωνιών και όλη η διαδικασία δεν κρατά περισσότερο από μισή περίπου ώρα. Μαζί με την έκδοση των πινακίδων λοιπόν πληρώνεις και τα πρώτα τέλη κυκλοφορίας, που είναι περίπου $280/έτος, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων αφορά την ασφάλιση (υγείας και ζωής) από την ACC για ατύχημα του οδηγού του οχήματος. Κατά τα άλλα, η ιδιωτική ασφάλιση πυρός, κλοπής και προς τρίτους κοστίζει περίπου $260 τον χρόνο, ενώ η μεικτή που καλύπτει τα πάντα, περίπου $600 τον χρόνο. Τα κόστη σε σχέση με την Ελλάδα, τότε μας φαίνονταν εξωπραγματικά χαμηλά. Και ακόμη είναι...

Σε ρυθμό διακοπών λοιπόν οι πρώτες μέρες, μια και δεν είχαμε την δυνατότητα να βρούμε δικό μας σπίτι αφού το container με τα πράγματά μας απείχε τουλάχιστον ένα μήνα ακόμη. Ήταν ένα από τα ωραιότερα από πλευράς καιρού καλοκαίρια. Ομολογουμένως το ευχαριστηθήκαμε και έκανε την προσαρμογή μας πολύ εύκολη. Δεν ήταν όμως όλα ρόδινα στην αρχή μια και μπήκαμε στα βαθιά ξεκινώντας την διαδικασία του immigration.
Ώς Νεοζηλανδός πολίτης πίστευα ότι θα μπορώ εύκολα να φέρω την γυναίκα μου και τα παιδιά μου να μείνουν εδώ, στην χώρα μου ουσιαστικά. Σωστό μεν, όχι τόσο εύκολο δε. Ενώ όλα τα απαραίτητα χαρτιά είχαν προετοιμαστεί στην Ελλάδα (πιστοποιητικά, μεταφράσεις κλπ) η διαδικασία ηταν χρονοβόρα. Η οικογένειά μου είχε εισέλθει στην χώρα με visa κατηγορίας επισκέπτη, διάρκειας 3 μηνών και για να παραμείνει σε αυτή νόμιμα, έπρεπε να πάρει residency (μόνιμος κάτοικος) σε αυτό το διάστημα. Ξεκινώντας την διαδικασία μαθαμε ότι αυτή η κατηγορία κάνει έως και 1 χρόνο να εγκριθεί, οπότε συναντάμε το πρώτο πρόβλημα, του οποίου μοναδική λύση ήταν η παράταση της τουριστικής άδειας, κάτι που συνεπάγεται ένα έξτρα κόστος. Πρώτο κόστος που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί άν είχαμε φροντίσει να ξεκινήσουμε τις διαδικασίες όταν ήμασταν στην Ελλάδα. Μερικές ημέρες λοιπόν μετά την κατάθεση της αίτησης της συζύγου και μετά από όλες τις απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις (τα παιδιά υποβάλλουν αίτηση μαζί με την μητέρα) για residency καταθέτουμε και άλλες τέσσερις για επέκταση της τουριστικής άδειας παραμονής. Και αφού πήραμε την έγκριση αυτή, φτάνει ο καιρός να ξεκινήσει ο μεγάλος μου γιός σχολείο.
Στην τηλεφωνική επικοινωνία με το σχολείο, τους εξηγώ πως έχουν τα πράγματα, οτι είμαι πολίτης με διαβατήριο αλλά ο γιός μου είναι με τουριστική visa και ρωτάω τι γίνεται σε αυτή την περίπτωση. Μου είπαν ότι μπορώ να τον φέρω στο σχολείο χωρίς κανένα πρόβλημα, όπως και πράτω, οπότε στα μέσα Μαρτίου του 2010 λοιπόν ο πρώτος ξεκινάει το σχολείο.

Τι να πω για το σχολείο... Κάθε μέρα βλέπαμε κάτι που μας εντυπωσίαζε. Από το ίδιο το σχολείο και τους χώρους, τον τρόπο διδασκαλίας, τους υπολογιστές τελευταίας τεχνολογίας σε κάθε τάξη, όλα μας φαίνονταν διαστημικά σε σχέση με τα δημόσια σχολεία της Ελλάδας. Να πω εδώ ότι η Νέα Ζηλανδία είναι μια πολυπολιτισμική κοινωνία και γι' αυτό υπάρχει πρόβλεψη στα σχολεία, με ειδικό τμήμα για παιδιά που μιλάνε Αγγλικά ώς δεύτερη γλώσσα. (ESOL). Εκεί πήγε ο γιός μου και βοηθήθηκε πολύ στα πρώτα του βήματα στο σχολείο. Και εδώ έρχονται κάποια κόστη που δεν έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα να πληρώνουμε. Πρώτο και μεγαλύτερο είναι η στολή του σχολείου, που για τα βασικά στοιχίζει περίπου $150. Άμα πάς και για την αθλητική στολή όμως μπορεί να εκτοξευτεί το κόστος σε 200+ δολλάρια. Δεύτερο κόστος είναι η λεγόμενη "δωρεά" στο σχολείο (donation) η οποία ενώ ακούγεται προαιρετική, στην ουσία δεν είναι. Το κόστος αυτής $50 για κάθε term ή $160 για όλο το χρόνο. Δεν είναι μεγάλο ποσό και για τις παροχές που προσφέρει το σχολείο το θεωρώ απολύτως λογικό. Κατά τα άλλα, η γραφική ύλη και τα τετράδια είναι και εδώ ένα κόστος που επωμίζονται οι γονείς κατά την έναρξη της σχολικής χρονιάς.
Το σύστημα χρηματοδότησης της παιδείας της Νέας Ζηλανδίας δουλεύει με ένα περίεργο για τα δικά μας δεδομένα τρόπο. Υπάρχει ένα σύστημα βαθμολόγησης των σχολείων, ανάλογα με την οικονομική κατάσταση των οικογενειών της περιοχής που βρίσκεται το σχολείο. Όσο πιο "πλουσια" η περιοχή, τόσο λιγότερα χρήματα παίρνει από το κράτος και άρα βασίζεται περισσότερο σε δωρεές και δράσεις των γονέων. Περίεργο, αλλά δουλεύει. Εδώ μπορείτε να βρείτε μια παρουσίαση του εκπαιδευτικού συστήματος γενικά...
Και μένοντας λοιπόν στο σπίτι του θείου, ξεκινάμε το σχολείο.

Συστάσεις...

Πρώτη απόπειρα...
Ας αρχίσουμε από τα βασικά... Ονομάζομαι Χρήστος και μαζί με την σύζυγο και 3 παιδιά προσχολικής ηλικίας, το 2010 αποφασίσαμε να μετακομίσουμε στο Auckland της Νέας Ζηλανδίας. Έχοντας το προνόμιο να είμαι πολίτης της υπέροχης αυτής χώρας (thank you for that mum), θεωρήσαμε (με την σύζυγο φυσικά) ότι η Νέα Ζηλανδία θα ήταν το ιδανικό μέρος να μεγαλώσουν τα παιδιά μας, μακριά από την φασαρία και την κλεισούρα της μεγαλούπολης- Αθήνας. Και αυτό μόλις προτού ξεσπάσει η οικονομική κρίση, μια χρονική επιλογή που έγινε με βασικό κριτήριο την ηλικία του μεγαλύτερού μας γιού που έπρεπε να ξεκινήσει το σχολείο.
Οι κριτικές των φίλων και γνωστών, ανάμεικτες την εποχή εκείνη. Άλλοι έβλεπαν την λογική πίσω από την επιλογή, αλλά οι περισσότεροι κατέκριναν την εγκατάλειψη μιας καλής επιχείρησης που είχε χτιστεί με πολλή δουλειά επι 15 χρόνια. Άλλωστε η επιχείρηση αυτή μας έδωσε την οικονομική δυνατότητα να είμαστε σε θέση να πραγματοποιήσουμε αυτό τεράστιο βήμα, το κόστος του οποίου ανήλθε σε πολύ μεγάλα νούμερα, κυρίως λόγω της άγνοιας και των λανθασμένων προσωπικών επιλογών κατα την μετανάστευση. Θα ήθελα να αναλύσω αυτό το θέμα σε άλλη δημοσίευση.
Παρένθεση...
Δεν είμαι μονος... Μαζί με την δική μου οικογένεια, μετακόμισε και η οικογένεια του αδελφού μου δημιουργώντας ίσως το μεγαλύτερο μεταναστευτικό κίνημα πρός την Νεα Ζηλανδία! Άλλωστε συνδυασμένα έχουμε 5 παιδια!
Κλείνει η παρένθεση... προς το παρόν...
Η απόφαση για την κίνηση αυτή, φυσικά δεν ήταν εύκολη, χρειάστηκε να ζυγίσουμε τα υπέρ και τα κατα, σε μια περίοδο που ακόμη δεν διαφαινόταν η οικονομική κρίση που θα χτυπούσε την Ελλάδα, αν και οι κασσάνδρες είχαν αρχίσει πολύ νωρίτερα. Κύριος ανασταλτικός παράγοντας ήταν φυσικά οι προσωπικές σχέσεις. Συγγενικά και φιλικά πρόσωπα που θα αναγκαστούμε να αποχωριστούμε, θυσία που όσον αφορά τους συγγενείς, αφορούσε περισσότερο την σύζυγο, μια και εγώ δεν έχω μεγάλη οικογένεια στην Ελλάδα. Αντιθέτως, στν Νέα Ζηλανδία η οικογένειά μου είναι πολύ μεγάλη, άν και τον καιρό εκείνο, άγνωστη, μια και η απόσταση είναι πολύ μεγάλη για την διατήρηση σχέσεων.
Όσον αφορά την νομιμοποίηση μας ώς μόνιμοι κάτοικοι, πιστεύαμε ότι θα είναι μια απλή διαδικάσία, καθώς εγώ είμαι πολίτης (με ΝΖ διαβατήριο) και συνεπώς η σύζυγος με τα παιδιά μπορούν να μείνουν στην χώρα μου μαζί μου... Απεδείχθη αρκετά χρονοβόρο όμως στην πραγματικότητα.

Οι παράγοντες που μας επηρέασαν ήταν κυρίως οι εξής...

α. Ένα από τα καλύτερα συστήματα παιδείας στον κόσμο. Επισκευθήκαμε ώς τουρίστες κάποια σχολεία (τα δημοτικά μας ενδιέφεραν περισσότερο) και μείναμε άφωνοι με την τάξη, την καθαριότητα και την οργάνωση. Ποιος δεν θα ήθελε να φοιτεί το παιδί του σε ένα σχολείο εφάμιλλο των καλύτερων ιδιωτικών της Ελλάδας, με αμελητέο κόστος. (Ναι, πληρώνουμε το σχολείο αλλά περισσότερες πληροφορίες για αυτό σε άλλο πόστ).

β. Οργάνωση κράτους. Όλα ηλεκτρονικά. Τα πάντα μέσω internet, τηλεφώνου ή ταχυδρομείου. Δεν υπάρχουν οι δημόσιες υπηρεσίες-λερναίες ύδρες- , όπου μόλις νομίζεις ότι θα τελειώσεις την δουλειά σου, τσούπ, πετάγονται ακόμα 2-3 χαρτιά που χρειάζεται να προσκομίσεις. Όλα απλά και ένα κράτος που ξέρεις ότι αν το χρειαστείς, θα σε στηρίξει.

γ. Περιβάλλον. Ένα από τα πιο ωραία φυσικά περιβάλλοντα του κόσμου. Δεν αντιλέγω φυσικά ότι η Ελλάδα είναι και αυτή μια πανέμορφη χώρα. Δυστυχώς όμως αυτή η  ελαφρότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε τον χώρο που ζούμε στην Ελλάδα, έχει οδηγήσει πολλούς από τους ομορφότερους τόπους της σε εξαθλίωση και παρακμή. Η αυθαίρετη δόμηση σε κατα τα άλλα εκπληκτικές παραλίες, οι αυτοσχέδιες πινακίδες του κάθε ταβερνιάρη, εμπόρου, ξενοδόχου, καθώς και οι "ιδιωτικές" παραλίες με συρματοπλέγματα είναι μερικά μόνο από τα κακώς κείμενα του πολιτισμού μας απέναντι στο περιβάλλον. Λαμπρή εξαίρεση φυσικά οι προστατευόμενες περιοχές, όπως οι κυκλάδες, όπου δεν μπαίνει τίποτα χωρίς την άδεια της αρμόδιας αρχής... Στην Νέα Ζηλανδία η προστασία του περιβάλλοντος είναι ένα από τα βασικά κριτήρια κατά την κατάρτιση νομοσχεδίων (με κάποιες εξαιρέσεις και εδω) και σε γενικές γραμμές ο κόσμος είναι συνειδητοποιημένος σε θέματα προστασίας περιβάλλοντος.
Και υπάρχουν πολλοί ακόμη παράγοντες, μικρότερης ίσως σημασίας, που συνέτειναν σε αυτή την επιλογή. Ασφάλεια, αξιοκρατία, λιγότερο άγχος και γενικά η έννοια της "ποιότητας ζωής".

Και έτσι πάρθηκε η απόφαση.

Το container φόρτωσε τα πράγματά μας στις 28/1/2010 και στις 12/2 λέγαμε αντίο στην Ελλάδα μέσα από το φινιστρίνι του a340 της Singapore Airlines.

Σας ευχαριστώ που διαβάσατε αυτό το πρώτο μήνυμα. Παρατηρήσεις και σχόλια είναι  περισσότερο από δεκτά και πολύ ευχαρίστως θα τα αναρτήσω, αρκεί να γράφονται σε κόσμιο ύφος.